Veerle's Big Issues

Scoren in Kaapstad

Het Haagse straatvoetbal team vertegenwoordigde Nederland op het vierde daklozen wereldkampioenschap straatvoetbal dat in Kaapstad plaatsvond afgelopen week. “Ik dacht dat ik verloren was maar door deze trip heb ik weer een stukje van mijn ego terug”, vertelt de Haagse thuisloze Jan Landman (41).

Zeven maanden hebben ze getraind in Den Haag voordat ze, net als een van de andere 48 andere teams, af mochten reizen naar Kaapstad voor het daklozen wereldkampioenschap straatvoetbal (The Homeless World Cup). Na een reis van twaalf uur komt het team aan in Kaapstad. Ze zijn gehuld in hun gloednieuwe, door Nike gesponsorde, rode trainingspakken met op de achterkant in grote witte letters de naam van de organisatie die deze trip voor hen mogelijk maakte, het Haags Straatnieuws. Voor het grootste deel van het team was dit de eerste reis buiten Europa, voor sommigen was dit de eerste keer in een vliegtuig. “Ik vond het prachtig, vooral het opstijgen. Ik heb de hele tijd uit het raam gekeken, ook toen het donker was. Dan zie je een lichtpuntje in de verte en blijkt dat een hele stad te zijn, ongelooflijk”, vertelt Alex van den Boogaard (25).

Het Zuid-Afrikaanse team staat klaar om de Hagenezen welkom te heten. “Het was een warm welkom”, vertelt Jan Landman. “We omhelsden elkaar en schudden handjes.” Na overweldigende aandacht van nationale en internationale media op het vliegveld van Kaapstad, stappen de mannen in de bus, op weg naar hun ‘thuis’, een van de drie schoolgebouwen waar gedurende het wereldkampioenschap alle teams in klaslokalen verblijven.

Trafalgar high school, een kwartier lopen van de Grand Parade, het centrale plein waar alle wedstrijden plaatsvinden, is omgebouwd tot het Homeless World Cup dorp. Elk team heeft een eigen lokaal toegewezen gekregen. Er liggen tien matrassen op de grond voor de acht spelers, de coach en de teammanager. “Het is niet zoals vorig jaar”, weet teammanager Alf Berende. “Het verblijf in Edinburgh, waar het derde wereldkampioenschap plaatsvond was veel luxer, daar deelde je maar met zijn tweeën een kamer en waren er meer faciliteiten. Maar Schotland is natuurlijk ook een rijker land.” De spelers kijken even twijfelachtig rond maar stellen dan vast dat ze meer dan tevreden zijn. “Wij komen van de straat en hebben niks te klagen. Ik vind het wel gezellig om met zijn allen op een kamer te slapen, mijn oude legertijd herinneringen komen weer naar boven”, vertelt Jan Landman.

In de kamer naast het Nederlandse team slaapt het team uit Oeganda. De Hagenezen maken gemakkelijk contact met ze en wisselen ervaringen uit terwijl ze sigaretjes roken op de veranda. “Veel voetbalteams komen uit oorlogslanden of komen uit een gebied waar onrust heerst. Een van de jongens uit Oeganda vertelde ons een verhaal over de rebellen die hem zijn broer hebben laten opeten. De tranen liepen over zijn wangen toen hij dat vertelde. Mijn problemen zijn daar een schijntje bij ook al heb ik het heel erg zwaar gehad en zag ik het leven meerdere malen niet meer zitten”, vertelt Jan Landman. Jan had een succesvol autoschade herstelbedrijf bedrijf in Hilversum totdat zijn compagnon geld verduisterde en hij zodanig in de financiële problemen raakte dat hij en zijn vrouw op straat belandden. “Dat kan iedereen gebeuren”, zegt hij stellig.

Een week voordat hij naar Kaapstad afreisde sliep hij nog in het Haagse bos. “Ik en mijn vrouw hebben na het faillissement een paar jaar in een keldertje in de Haveltestraat gewoond. Daarna zijn we opgevangen door de Kessler stichting op de Zamenhofstraat maar vanwege een conflict zijn we daar net voor mijn vertrek naar Kaapstad uitgezet.” Jan camoufleerde een tent in het Haagse bos zodat hij en zijn vrouw niet teveel op zouden vallen. “Je mag daar natuurlijk helemaal niet slapen. Ik ben er niet trots op maar soms is het leven zo. Mijn vrouw zit nu gelukkig weer veilig bij de Kessler stichting, en ik straks ook weer. Als alles goed gaat hebben we aan het einde van dit jaar ons eigen huisje.”

“Niemand in Nederland hoeft zoals hier echt op straat te slapen omdat er altijd instanties zijn om je te helpen”, vertelt Alex van den Boogaard. Toch overkwam het hem ook. “Ik sliep een paar maanden geleden nog op een ligbed op het strand van Scheveningen. Ik lag daar, in de hagel met mijn tassen en kon nergens heen. Ik hoefde niet echt meer te leven. Ik realiseerde me toen dat het echt niet goed met me ging, ik een schuld van 20.000 euro had en ik zwaar verslaafd was. Ik moest iets doen. Ik heb een telefoonboek gezocht en heb hulp gezocht. Nu heb ik een mooie zolderkamer bij de Kessler stichting waar ik begeleid woon en kreeg ik de kans om bij het straatvoetbal team te komen en naar Kaapstad af te reizen.”

Het team maakt, als het wedstrijdschema dat toelaat, kleine uitstapjes naar het strand, de krottenwijken, de Tafelberg en de markt. Op Greenmarket square kopen ze souvenirs voor het thuisfront. Alex concludeert dat hij eigenlijk niks voor zichzelf gekocht heeft als hij op de stoep zijn nieuwe aanwinsten bekijkt. “Misschien dat ik die onderzetters toch maar zelf houd. Hij heeft houten sleutelhangers in de vorm van een Afrikaans masker gekocht voor zijn vrienden en een armbandje van koeienbotten voor zijn zus.”

De meeste Haagse jongens weten goed te onderhandelen, Alex ziet daar het nut niet van in. “Je kunt wel proberen om het onderste uit de kan te halen maar zo zit ik gewoon niet in elkaar, de mensen hebben hier niks in vergelijking met ons. Ik denk dat ik wel 30 Euro heb uitgedeeld aan mensen op straat, verder geef ik mijn krukken weg die ik hier in het ziekenhuis kreeg nadat ik een knietje op mijn bovenbeen had gekregen, en laat ik mijn slaapzak hier voor iemand die deze echt nodig heeft.”

Een bezoek aan een van de krottenwijken rondom Kaapstad maakte een onuitwisbare indruk op Alex. “ De mensen daar koken maar drie keer per week, meer geld is er niet. Ik heb veel met de mensen daar gepraat en ze verteld dat ik er niet was om aapjes te kijken. Ik wil de mensen thuis laten weten hoe ze hier leven, wat echte armoede is. Als ik zie hoe ze daar wonen in die hutjes van golfplaten of in die stinkend hete containers denk ik, wat loop ik nou te zeiken in Nederland? De Zuid-Afrikaanse regering moet huizen gaan bouwen om dat probleem om te lossen, heel simpel. Ik vind het maar een hypocriete boel hier. Hoe kan er nou zo’n groot verschil zijn tussen arm en rijk ?” Hij wijst in de richting van de luxe wijk Camps Bay aan zee. “Daar leven de mensen in villa’s en twee kilometer verderop leven de mensen in krotten, ik kan daar niet bij.”

De jongens krijgen 20 Euro zakgeld per dag in Kaapstad, meer dan genoeg om sigaretten en souvenirs te kopen. In Nederland leeft Alex van 20 Euro per week omdat er beslag gelegd is op zijn uitkering. Hij ziet zichzelf niet als arm. “Ik kan mijn pakjes shag kopen en ik heb iedere dag te eten. Ik heb geaccepteerd dat ik niet veel heb en dat moet ook wel, anders blijf je met jezelf in de knoop zitten. Je leert om met weinig geld te leven.”

In hun oranje voetbal tenue’s lopen ze over de markt. Veel mensen spreken ze aan, willen een hand schudden of willen met ze op de foto. De jongens signeren voetballen en T-shirts rondom de Grand Parade. Vanwege hun spontaniteit en hun opvallende oranje voetbalshirts lijken het de helden van de stad. Alex ziet dat wel in perspectief. “Ik weet dat het leven straks weer gewoon is. Ik kan goed relativeren.” Ook voor Jan breken er straks weer gewone tijden aan. Een dag na terugkomst begint hij met zijn nieuwe baan als vliegtuigspuiter bij KLM. “Ik heb eindelijk mijn leven weer zo goed als op de rails. Toen ik in het voetbalteam kwam merkte ik dat ik weer kon presteren, daarvoor was ik een wrak en zag ik het leven niet positief in. Nu straal ik weer. Ik kan een hoop kwijt in het voetballen, en krijg een stuk van mijn ego weer terug. Ik heb zelfs gescoord hier.”

Het Haagse team is als 14^de geëindigd. “We hebben 34 landen achter ons gelaten,” legt Alex uit. “Als je bekijkt met wat voor team wij hier zijn gekomen, hebben we het heel goed gedaan. Het lange wachten heeft ons genekt. Soms zaten we uren op de tribune in de brandende zon, te wachten totdat we weer konden spelen. Het is lastig om jezelf dan weer op te pompen voor een wedstrijd, we zijn maar simpele jongens.” Wachten nam een groot deel van hun tijd in Kaapstad in beslag. “Ik denk dat wij straks in Den Haag veel relaxter op de tram staan te wachten, een kwartiertje wachten is helemaal niks meer voor ons.”

“Ik zou hier wel kunnen wonen”, vertelt Alex als hij naar de Tafelberg staart. “We stonden gisteren bovenop de berg en dat was echt heel speciaal, de uitzichten zijn prachtig hier. De bergen en de witte stranden zijn heel bijzonder, dat hebben wij niet in Den Haag. En alle mensen zijn zo ontzettend vriendelijk”, vertelt hij enthousiast. Toch weet hij niet hoe lang hij het vol zou houden in Zuid-Afrika. “De tegenstellingen zijn zo verschrikkelijk groot in dit land, ik denk dat ik daar op den duur gek van zou worden. Je geeft hier zo je maandsalaris weg aan de mensen op straat.” Alex hoopt volgend jaar weer als glazenwasser aan de slag te gaan als hij klaar is met het dagprogramma dat hij volgt bij PsyQ. “Ik wil hier hoe dan ook terugkomen, ik weet alleen nog niet wanneer.”

Het team wacht geduldig op het busje dat ze terug naar het vliegveld brengt. Ze zijn helemaal kapot van een week voetballen en vanwege het eindfeest voor alle teams dat na de prijsuitreiking plaatsvond. De helft van de jongens van het Haagse team hebben hun trainingspak geruild met die van het Zuid-Afrikaanse voetbalteam. Anderen hebben trainingsjasjes van Afghanistan of Namibië verworven. Alex laat zijn shirt en jasje van het Afghaanse team zien. “Ik vind het heel speciaal dat die gasten hier zijn, vanwege de oorlog in hun land. Deze kledingstukken zijn een mooi aandenken”, zegt hij tevreden. “Al vergeet ik deze reis echt nooit meer van mijn leven.”

I live in Darling, darling

Wednesday afternoon. Editorial meeting. Board room. 66 New Market Street Cape Town. "Would you like to interview Pieter-Dirk Uys for the next issue?" My editor asked me nicely. I hesitated for a bit because I realised it could sound silly, but then asked, "Is he well-known?" My colleagues looked at me like they just saw an alien cleaning the windows behind me. It was quiet for a little while, untill my editor came up with the answer. "Yes, he is actually. He is South Africa's most famous political comedian. Maybe you know his alter ego, Evita Bezuidenhout? Does that ring a bell?" It didn't ring a bell either. I fell a little embarrassed, which I tried not to show, and travelled to Darling the next week to find out everything about this famous guy, I had never heard of.

"I live in Darling, darling. Doesn't that sound amazing?" Pieter-Dirk Uys (61) said when I just arrived in his theatre. About ten years ago he converted the old Darling station, now called 'Evita se Perron', into a theatre with two stages. He had no reason to come to Darling at all, he took a wrong turn off. "I felt in love with the house right in the car. I had a piece of boerewors for lunch and bought the house straight away. The landlord asked me if I wanted to use the old Darling station as a storage place for R70 per month. I decided to make a little stage there with some chairs and tables. People in Darling asked me if I was mad. I think mad is good. So I answered, Yes I am mad, thank god."

Writer, satirist, actor and entertainer Pieter-Dirk Uys wrote plays in the late '60s and '70s. When the apartheid regime banned his plays and he got into trouble with the government he had to think of something else. "It was frightening but it was the right thing to do. It was difficult to employ me to write a play because the censor board would stop it and that costs money. So then I started doing one-man shows. Late at night, when the police were drunk and the security guards were in bed with each other. That is the start of the politicians I play, and the start of the character Evita Bezuidenhout, now South Africa's most famous white woman. It became an interesting reflection of politics, people loved it and nobody could blame me because Evita didn't really exist, she was a woman I made up." 

Pieter-Dirk Uys performs seven days a week. He wants to keep on going with Aids-awareness programs in South African schools, and he is busy planning his overseas shows. He wants to go to London, back to the Netherlands, Tibet, the US as well as do shows in Johannesburg and Cape Town. People often ask him if foreigners understand his humour. "I don't get that, we don't have a sense of humour. We kill people, we shoot children in the back of their heads. You don't need a degree to understand that." Besides, he doesn't think he is funny at all. "I can't make jokes, I'm not funny. I tell the truth and the truth sometimes happens to be funny."

More info on Pieter-Dirk Uys? Click here

'De blanken balen als een stekker'

Gepubliceerd op donderdag 15 juni 2006 door Planet Internet

Het is vrijdag 16 juni precies 30 jaar geleden dat een opstand van zwarte jongeren in Soweto bloedig werd neergeslagen. De Nederlandse Veerle Snijders werkt in de Zuid-Afrikaanse stad Kaapstad als journaliste bij maandblad The Big Issue en beschrijft tegenover Planet de sporen van het apartheidsregime. Heeft Zuid-Afrika de apartheid definitief achter zich gelaten? "Nee, je ziet er nog overal sporen van. Neem bijvoorbeeld de cafés. Er zijn kroegen voor zwarten en kroegen voor blanken. Zo simpel is het. Praktisch iedereen houdt zich aan die ongeschreven regels. Ik vind het juist leuk om de plekken met zwarten op te zoeken, maar ik word er wel heel raar aangekeken. Je voelt gewoon dat alle anderen een hechte groep zijn en dat jij er niet bijhoort." In hoeverre is de situatie voor zwarten verbeterd? "Je ziet eigenlijk twee ontwikkelingen. Veel arme zwarten in de townships berusten in hun lot dat ze de achterbuurten nooit zullen verlaten. Aan de andere kant zie je dat heel veel jongeren kansen krijgen die ze vroeger nooit hadden. Als ze de townships achter zich hebben gelaten en wat van het leven proberen te maken, dan biedt de huidige samenleving veel mogelijkheden. Ze kunnen studeren en prima banen krijgen. Het is nu meer regel dan uitzondering dat bedrijven evenveel blanken als zwarten in dienst hebben." Hoe reageren de blanke Zuid-Afrikanen daarop? "Ze balen als een stekker van de zogenoemde positieve discriminatie. De rollen zijn omgekeerd. Zwarten worden voorgetrokken bij bepaalde functies. Dat zorgt er volgens veel blanken voor dat er ongekwalificeerde mensen op hoge posten komen. Die dus eigenlijk hun werk inpikken. Ik proef hier en daar zelfs een verlangen naar de tijd van de apartheid. 'Vroeger was alles beter', dat idee heerst sterk bij blanke jongeren, eng vind ik dat." Verwacht je een opstand onder blanken? "Nee, gezien het verleden hebben ze hun buik vol van geweld. Ik zie ze eerder wegtrekken naar Europa. Er gaan er veel met een werkvisum naar Engeland. Daar krijgen ze beter betaald en worden ze niet gediscrimineerd." Hoe gaat The Big Issue om met die spanningen? "Ze zijn hier op de redactie extreem bang om bevolkingsgroepen voor het hoofd te stoten. Een tijdje geleden ontdekte ik dat er een groep 'gekleurde' jongeren als fashion statement vier voortanden laten verwijderen. Ik heb onderzocht waarom ze dat deden. Ik heb hele leuke gesprekken gehad en mooie foto's laten maken. Toen ik met dat verhaal bij de hoofdredacteur kwam, verklaarde die mij voor gek. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om zo'n groep eruit te pikken en apart te belichten? Dat zou volgens hem volstrekt verkeerd opgevat worden. Toen stond ik ineens weer met twee benen in de Zuid-Afrikaanse werkelijkheid." Door Cyril Snijders

Land of Sand

Namibia, the driest country south of the Sahara, has never been as colourful as it is now, this due to the heavy rainfall in the months february and march. A sea of flowers is now waving in the wind.

While travelling from Cape Town to the Orange river you'll pass Citrusdal where you can stock up your car with naartjies and dry fruits to survive a week without civilisation. At the Orange river you'll experience desert climate straight away; hot during the day, freezing at night. The Orange river separates South Africa from Namibia. While rafting on the river you'll enjoy - eventhough you're not a bird lover- african darters, fish eagles and hadida's. From the Orange river it is only a days drive to the stunning Fish River Canyon. The canyon lies in the lower reaches of Namibia's longest river, the Fish, and took millions of years to evolve to its present shape. Quite soon after crossing the border and leaving the B1, the tar road changes into dirt roads. Incredible vista's, sandy dry riverbeds, gravel plains and seas of sand...

Namibia's famous ghosttown, Kolmanskop, is situated 10 km's inland from the friendly town Luderitz - where you can easily spend a night drinking brombeertjes with the local crowd in the bar called 'the Barrel'. It takes you a full day to get to Kolmanskop from the Fish River. Kolmanskop used to be a wealthy little town during the diamond rush. But when richer diamond deposits were discovered further south, everybody moved. Today the ghost town's crumbling ruins bear little resemblance to its former glory. And now it is only tourists enjoying the deserted buildings in the sand.

120 km's from Kolmanskop, close to the little town called Aus, you'll find over a hundred wild horses. They are descendants of South African Army horses that were dispersed during an attack by the German air force and were not reigned in again. The animals seem to adapt to the harsh environment on the edge of the Namib desert. They are curious and will come up to you. Some of them even stick their head in your car. The water hole is a great place to observe them.

A four wheel drive is not nessecary to explore Namibia, but can be pretty handy though. You should check out carefully which roads you can take with a normal car. As most of the country lacks reception, you won't be able to phone the AA. I would say, pack your car with camping equipment, food, drinks, warm clothes and a braaigrid, take a cooler box and go explore this amazing country: Land of sand! Can't wait to return.

For pictures of our little gettaway check here

Birds

Proud to announce Ed made a little clip of me with my friends in Cape Town's freezing cold water..Check it out and smile...

http://atlas.et.tudelft.nl/lmol/birds%20small.mov

Beyond Fear

After his first encounter with a great white, he became a man with a mission and he is determined to show the world that sharks aren’t monsters. German filmmaker Ralf Kiefner won various awards with his latest documentary Beyond Fear. The movie has been aired by National Geographic and has been broadcast worldwide. It will be repeated in South Africa in the near future.

By Veerle Snijders

Ralf Kiefner’s fascination with sharks started when he was sent to Gansbaai to photograph these animals for a German diving magazine. Now, 15 years later he has just completed two shark documentaries with his wife. The last one, Beyond Fear, was filmed in Gansbaai without a cage (Not to show off but to get the image of the great whites straight.) “We want the world to understand that sharks are fascinating creatures that hunt for their living and do not kill just for fun. Not monsters, but also not toys.”

After Kiefner’s first great white encounter he realised that sharks are not aggressive as he'd presumed them to be, but cautiously inquisitive. He returned to Gansbaai a couple of years later and observed the same unexpected, cautious behaviour. “Again I did not see the ‘killing machine’ that was portrayed in all movies or other documentaries. I decided to go back and find out whether all the sharks I'd observed during my work for these magazines were behaving ‘wrong’ and all the reports and films about sharks were incorrect.  I discovered the last was true and I decided straight away to do something about these false thoughts.”

Beyond Fear features three shark specialists who attempt to dispel the stereotype of sharks as blood-thirsty monsters, and encourage protection of the species. The first specialist is shark behaviourist Erich Ritter, who redefines the image of sharks. The second is fisherman and shark diving operator Michael Rutzen, who demonstrates his knowledge of the body language of sharks as he free-dives with the species. Finally, shark biologist Ryan Johnson explains shark conservation.

Kiefner wouldn’t recommend swimming among great whites without a cage.

“Obviously the sharks live from hunting and of course they will attempt a test bite, just to check the person out, whether he fits in his diet or not. You should know what to do, and, more importantly, what not to do.” He acknowledges that soon there will be many people coming to Gansbaai keen to go free-diving with the sharks. Is he worried about that? “These tourists should know film crews spend a lot of time waiting for the right conditions and the right sharks, before they enter the water without a cage. For this movie, we worked three seasons in Gansbaai, and spent most of the time waiting.”

Free-diving was outlawed in Gansbaai just after Kiefner completed his movie. He agrees with the decision. “It would be a question of time till the first accident would occur. That is exactly what we want to prevent. The press always exaggerates bad encounters with sharks which is not good for sharks’ reputation and protection. We want to get rid of the sensational stories about ‘beasts’ and ‘monsters’. Sharks should be treated in a respectful way.”

If you think in terms of protecting the Great Whites, shouldn’t cage diving be prohibited, as it might disturb the sharks natural habitat?

“If the operators don’t feed the sharks, if they would just attract them with bait and if the operators would take their time to explain the sharks’ behaviour and biology, then I think the cage diving industry can’t do any harm.”

According to Kiefner people are only interested in protecting animals when they know something about them. “If people would understand how important sharks are for the whole environment they would undertake the same effort to protect sharks as they do to protect whales and dolphins. Sharks must be protected soon, before they become extinct.” 

Although he's a man with a mission, Kiefner's approach is pragmatic. When Beyond Fear was wrapped, somebody asked him: “Do you really believe you can change the world? Do you think you can change people’s attitude towards sharks?”

“I answered it is not a question of changing the world”, explains Kiefner. “But if you notice people’s ideas of sharks are seriously wrong, and if you have the possibility to try and correct something that is heading in the wrong direction, you have two choices. You can either put your hands in your pockets, turn around and walk away. Or you can start developing your idea with all your energy. That is what I did.” Kiefner would be satisfied if his message reaches only one person. “And if this person starts spreading the information he received through the film, I would be a very happy man.”

(Big Issue, July 2006)

Table mountain contradictions

I see table mountain, every morning, while taking a shower in my beautiful Victorian house.

I look at table mountain while sunbading on one of Cape Towns stunning beaches.

I see table mountain when I leave my house and get in my car to go to work.

I stare at table mountain when I drive back into town after a nice weekend gettaway.

I see table mountain while sipping some of my colourful cocktail.

I look at table mountain every day I leave work and go to the Pick & Pay to buy dinner or when I'm on my way to the bottle shop..

I see table mountain while spending too much money on one of the city's shopping streets.

And I saw the same table mountain when I visited the townships Guguletu and Khayalitsha. The people living there - in their shacks made from tin or cardboard - see the same mountain as I do. Unfortunately their prospects are completely different. They might never see the mountain from 'my' view...  That is harsh to realise...

Not guilty

Monday was J-day; Judgement-day, Jacob-day, D-Day for Zuma. Whatever, a big day for South Africa. The man who once seemed in line to be South Africa's next president, Jacob Zuma, was acquitted of rape Monday in SA's most politically charged trial since the end of apartheid.

Judge Willem van der Merwe found that Zuma and his accuser had consensual sex in Zuma's main bedroom, which meant he did not have to deal with the question of mens rea (intention). This former deputy president has been found NOT guilty of rape. Zuma, a former freedom fighter, denied raping this 31-year-old, HIV-positive familyfriend at his home in November. "We enjoyed each other's company privately", he said.

His testimony about having unprotected consensual sex with this HIV-positive AIDS activist demonstrated a shocking ignorance about HIV transmission by a man who once leaded South Africa's campaign against AIDS. It also heightened questions about HIV prevention in this country, with six million HIV-infected people. The world's highest number.

Zuma testified he did not use a condom though he knew the woman was carrying the AIDS virus, and that he took a shower after sex because he believed it reduced the risk of infection. With this crazy statement he made many people sad. Health activists fear Zuma's testimony could undermine years of prevention campaigns against AIDS, gender organisations fear women won't report rape anymore. Yesterday, there was an HIV information day for the Big Issue vendors. One woman came up with the question; "Does a hot shower after having unprotected sex really prevent you from AIDS?"

"I will fight for you and die for you. That is what I joined the struggle for and I will stand for it until I die!" That is how he satisfies his people. Why they love him. Why they believe him. Why they think he is not guilty. And now the rape accuser has to live her life in exile in another country, out of fear for her life in South Africa. And the little amount of women that report crime in this country (one out of nine) will think twice... Thank you Jacob. Hope you had a nice (J)-Day!

www.mg.co.za

www.iol.co.za

Little things that make you smile

The cops pulled me over the other day when we were on our way to stunning Citrusdal for a night out in nature. I asked the moody guy why he wanted me to stop, he ignored my question completely and demanded me to show him my drivers lisence. I opened my glove box and handed over 'my' drivers license. Then  I realized it wasn't mine but my friends Yvette. Mine was still at home. I decided to take the chance not saying anything about the drivers license. He checked the picture and looked at me. My heart was beating like hell as Yvette doesn't look like me at all and the guy didn't seem to be in a good mood. But then, the cop wished us a safe drive to Citrusdal and told us never to drink and drive. I nodded, drove off and smiled big time.

The sandwich man comes in at the office every day between 11.00 and 12.00. Asking a little too loud: "Everybody happy?" Even if you're not happy, he makes you smile.

I meet this stroller the other day in Observatory after a big night out, while I was filling my tummy with one of the devine boereworsrolls. We started chatting about living on the streets. I thought all the homeless are desperate for a house and not really happy with their lifestyle. This guy told me he can't live in a house, he is used to living on the streets, that's why he hated being in prison. "I couldn't stand the roof", he says. He enjoys life in the open air even though it is cold in winter and other strollers steal your stuff. We shared my coke and boerworsroll and the guy told me I made his day.

I went out for a drink and a game of pool this week. Got in my car and wanted to make my way to the bar. Before I could even realize there might not be enough petrol in the tank, the car stopped. I couldn't even get to the side of the road anymore. A guy stopped at the other side of the road, asking if I needed some help and telling me how dangerous it was to stop in the dark on the Mainroad. Thanks dude!! My flatmate arrived and asked two guys to help pushing the car to the petrolstation. The guy that was worried about me followed us untill they filled up the tank, looking after us all the time. Waited till me and my flatmate drove off, waved and smiled. So did we.

There is something seriously wrong with the timing of my car so I took it to the mechanic this morning. He just walked into my office to let me know my car rocks again. When I asked him what it is going to cost me, he told me to come over to the garage for a cup of coffee. "If you smile, we can make a good price for sure." Yeeaahhh!Loving it!

Can you believe Jacob Zuma told the world, and South Africans in particular, he took a (hot) shower after having unprotected sex with this woman (he raped), so it is impossible for him to catch AIDS? Is he out of his mind? Imagine he would become president?? A prick like that ruling the country? This is one of the downsides of South Africa which doesn't make you smile at all!

Motormeisje

Last weekend I've exchanged my VW beetle for a BMW F650RS motorbike. Together with my bikerfriend Jeroen, I've been driving around the peninsula. Too cool to be true! Houtbay, Chapmans Peak drive, Cape of Good Hope, Cape Point, Simons Town, Muizenberg....Baboons, penguins and crazy Capetonian drivers who are not aware of motorcyclists at all.  The views were stunning! It was great to be back on the bike! Jahooooooo!

To read more about this adventure check Jeroens web-log here